14.01.2010

Şifrelememe rağmen yazdıklarımın okunuyor olmasından korkuyorum. Geçen gün emailime blog sitesine yanlış şifreyle girmeye çalıştığıma dair mailler geldi ve ben girmeye çalışmıyordum. Bir yandan yazmayı bırakmak da istemiyorum, bugüne kadar günlük tutmayı bir türlü beceremedim, hep defterlerimi kaybettim, yeni defterlere başladım... Yazdıklarımı sevmedim, yapraklarını kopardım, attım... Ama yazmadan hayat sanki kendi kendine akıveriyor, fotoğraf-video çekmedikten sonra yaşadığımız şeyler kaybolup gidiyor sanki. Fotoğrafta çıkanlar da hep güzel anılar. Kötüleri de hatırlamak lazım.
Kuzey Kore'deki kadınları sonunda kurtardık. Nasıl kurtardık bir fikrim yok ama Jacquie yanına ofisten bir kaç kadını alıp oraya gitti; ben götürülmedim... Şu sıra bana özellikle daha az iş verip daha az bilgi paylaşıyorlar sanki. Erkeklerin dediği doğru galiba, kadınlar erkeklerden daha gaddar oluyor. Boş oturmaktan internete sardım. Mutsuzum bu aralar.